Morgen de laatste behandel-dag bij het revalidatiecentrum.
Het klinkt misschien gek, maar ik heb er zin in. Ik ben met mijn laatste opdracht bezig.
Het bruist weer, ik heb nieuwe tools, ik ben weer in beweging. Letterlijk en figuurlijk.
Je zult me nog zien strompelen van de pijn in mijn voeten, of van de pijn en stijfheid in de rest van mijn lichaam. Maar met aangepaste schoenen en het leren omgaan met altijd pijn hebben, wandel ik inmiddels toch alweer een half uur! Kan ik toch weer een stukje fietsen (wat ik eerst nog geen minuut voor elkaar kreeg van de gillende pijn...)
Nee het is niet over, en ja bij deze ziekte hoort dat het ook weer tijden minder kan gaan. Ik heb geen controle, maar kan er wel mee opgaan. BAM!
Nee, het is dan niet zo dat ik iets niet goed doe, mijn schuld, mijn onkunde. Nee, ik doe precies wat ik moet doen en geleerd heb, maar beter ben ik niet, en DAT zie je.
Nee er is niks mis met mij (als je dat al dacht, hahaha 😉)
Mentaal heb ik het prima op een rijtje, ik zit lekker in mijn vel, ben de pijn de baas (al is hij soms sterker dan ik, maar dat is chronisch ziek zijn)
Chronische pijn en chronisch ernstig vermoeid zijn horen bij mij, mijn hele leven, dat heb ik leren accepteren. Natuurlijk maakt het me onzeker, je bent altijd afhankelijk hoe je lichaam die dag weer bepaald heeft wat je kan en mag.
Zelfs met pijn en de bijbehorende obstakels voel ik me nu sterk!
Veel kan ik aangepast en/of gedoseerd wel. Andere zaken doe ik bij uitzondering of niet meer, omdat ik daarna zo'n terugslag krijg dat ik bijna niet meer uit die pijnzone kom.
En toch kan ik oprecht zeggen dat het goed met me gaat. Ik weet wat ik moet doen, wat ik kan (zelf) doen om pieken en dalen door te komen. Ik weet wat ik kan, wanneer ik om hulp moet vragen, wie ik ben en waar ik voor ga.
En het mooiste is: dat dingen (die toen deze ziekte zich op zijn felst liet zien en ik aangewezen was op een revalidatietraject (wel twee!) onmogelijk leken) weer mogelijk zijn.! Wie had dat ooit gedacht!! Er is geen negatief "reisadvies", ik kan en mag kiezen wat ik wil. Niks "onverstandig", ik weet hoe ik het op "verantwoorde wijze"kan doen.
En, en , en lukt me niet, dus altijd moet ik kiezen. Iets wat ik liever niet doe of wil. Maar ik heb leren luisteren naar mezelf.
Kiezen kan ik wel inmiddels: zo ging ik op vakantie een dagje naar Ecomare met mijn gezin... in een rolstoel. Ja ik kon dagelijks 20 minuten lopen toen, maar een ochtend door Ecomare gaan zou me de rest van de dag compleet vloeren (en de de rest van de vakantieweek) Aangezien ik graag wilde dat ik nog wat voor mijn gezin en mezelf kon betekenen, opgelaten en nog wat onwennig toch gekozen... Dus i.p.v. niet naar Ecomare gaan, werd het in de rolstoel met mijn gezin naar Ecomare. Weer een mooie herinnering gemaakt, dat is wat telt!
Wensen en dromen stonden in de koelkast, maar er is niets dat ik niet "mag"of niet "kan", en dat was me toch fijn om te horen tijdens mijn revalidatie 😊 Dream it, wish it, do it
Okey een levenslang aangepast leven, maar dat neem ik voor lief. Net zoals de 1 een ochtendmens of een avondmens is, is voor de 1 100% fysiek fit zijn misschien anders dan mijn fysiek 100% fit zijn.
Natuurlijk (dat is een zekerheid die ik heb meegekregen!) zijn er periodes dat het minder okey gaat. Dat ik hulp vraag of graag aanneem uit mijn omgeving. Dan zie je wellicht niet dat het minder gaat, maar zie je me meer kiezen, minder lang naar visites gaan of kies ik er voor om te kiezen uit het scala afspraken, verplichtingen en ontspannende activiteiten. Maar ook dat is niet anders dan ieder ander eigenlijk.
Einde van het revalidatietraject. Ik ben er klaar voor. Ik voel me sterk en blijf mentaal fit en fysiek in beweging. Ik respecteer mijn grenzen omdat ik dan op mijn sterkst ben.
Hello world, here I am 💓 De juiste tijd om uit te vliegen.
Doe wat je kan
Doe dat met plezier
En de rest"#$%*()+@!!!
