Jong geleerd is oud gedaan

Een paar weken geleden brak "een nieuwe fase" aan ......

Zoonlief is altijd al ondernemend en bruisend geweest, maar het was tijd om alle nieuwe uitdagingen een gecontroleerd in goede banen te gaan leiden..... 

Er wordt tegenwoordig geholpen met:
- Tafel dekken, afruimen en met een doekje poetsen
- Eten  voorbereiden (aardappelen en groente in de pan doen, boter in de pan doen)

- Gekookte eitjes pellen en in de eiersnijder in plakjes snijden
- Diksap met water aanlengen in een beker
- Afwas naar de keuken brengen
- WC rollen aanvullen
- Handdoekje bij het wasbankje op het toilet hangen
- Aan- en uitkleden,de vieze kleding in de juiste wasmand gooien
- Sandalen aantrekken
- Speelgoed pakken en opruimen
-Brood smeren, beleggen en snijden
- Tanden poetsen en haren kammen
- Onder de douche zichzelf wassen

En zowaar gingen we ook een  stapje verder.
Mijn zoon moest en zou ook zelf met de dunschiller aardappelen schillen,
en met een  schilmesje de komkommer in stukjes snijden.

Met enige oplettendheid en kloppend hart toch met wat begeleiding de uitdaging aangegaan...
En wat bleek: het ging eigenlijk super goed. Okey, het komkommer snijden beter dan de aardappels schillen, alhoewel er 1 totaal van schil van ontdaan, maar oefening baart kunst nietwaar?

Vanaf welke leeftijd liet jij deze taakjes uitvoeren, onder begeleiding en geheel zelfstandig?
Ik ben eigenlijk wel benieuwd naar jullie ervaringen. Mijn zoon is nu 3 jaar en 3 maanden oud.
En trots dat hij is als hem weer iets nieuws heeft ontdekt dat hij wil en kan doen
Wat zou ik hem op deze leeftijd nog meer kunnen laten oefenen of misschien zelfs zelfstandig laten doen?
Laat gerust een reactie achter!

Challenge: 7 kg afvallen (5)

Goedemorgen allemaal!

Een jaar geleden ging ik de challenge met mezelf aan: afvallen.
Het doel was 10 kilo afvallen voor 7 juli 2017. Het was een strijd, met pieken en dalen.
Helaas.... 10 kilo afvallen binnen een jaar dat is niet gelukt.
Valt niet mee om dat publiekelijk te moeten bekennen, maar hey, ik ben ook maar een mens ;-)

Wat ik wel bereikt heb op het moment van schrijven?-  8,9 kg

Wat heeft er voor gezorgd dat ik mijn doel van 10 kg afvallen niet heb bereikt is een terechte vraag.
Ja ik hoor je denken, dat moet toch niet zo moeilijk zijn?
Voor mij bleek het dat wel.
Naast uitputtende vermoeidheid en chronisch gebrek aan energie vanwege het hebben van het Chronische Pijn Syndroom bleek in constant te moeten kiezen.  Fysieke en mentale activiteiten vroegen veel hersteltijd na enige inspanning , om niet in invaliderende pijn-periodes terecht te komen. Opkrabbelen van periodes met veel tegenslagen, het moeten laten varen van wensen en dromen, het opkrabbelen van periodes van veel pijn om weer " op te krabbelen"bleken al mijn tijd, energie en aandacht op te slokken.
Dat was mentaal erg zwaar voor me en ik ben nu bezig dat een plekje te gaan geven.
Ook het accepteren van ziek zijn en vooral het accepteren van het bijbehorende perspectief (leven met de handrem erop) vreet veel energie heb ik opgemerkt. Ook het wegdrukken van emoties kostte me veel kruim (en het leren toelaten momenteel des te meer)
Dat is nog zo'n berg te nemen had om op een gezond gewicht (volgens de BMI meter van het Voedingscentrum) uit te komen blokkeerde mij compleet de eerste maanden.
Ondertussen heb ik heel wat fysieke tegenslagen gekend waardoor ik dus momenteel in revalidatieperiode 2 verkeer.
Het geen actieve levensstijl hebben kunnen opbouwen naast het half uurtje dagelijkse beweging per dag had ook mentaal zijn weerslag op mij. Het niet erop uit kunnen, geen controle hebben of grip.

Ik dacht vooral in te grote doelen, "Ik ga dat nooit bereiken/kunnen" en had last van oude patronen die hardnekkiger bleken dan gedacht. Zo at is voor de gezelligheid, had het een sociale en praktische invulling, maar at ik ook uit onmacht, boosheid e.v.a. emoties (emotie-eter dus;-)), was ik gewend dat er tijd wel iets lekkers binnen bereik was (zien = eten), maar ook gebruikte ik eten (vooral zoetigheid vol suikers) als "pepmiddel", omdat ik dagelijks de dag door te komen. (wat op de lange termijn uiteraard averechts werkt!)
                                         
Maar ondertussen heb ik zonder enige hulp van professionals wel ZELF - 8,9 kg bereikt in een jaar tijd.
Wat heeft dat opgeleverd?
- Inzicht in mijn patronen, maar nog niet geheel het doorbreken ervan.
- Een broekmaat kleiner
- Spirit om zelfstandig de overige 1,1 kg alsnog te willen bereiken en het vertrouwen dat daarna
de -10 kg die erop  zullen volgen ook behaald gaan worden.
- Het leren zien dat kleine stapjes ook resultaat opleveren
- Het hebben ingezien dat alle professionals het mentale stuk, het harde werken, niet voor je doen.

Je moet het echt zelf doen, kritisch naar jezelf willen kijken en bereid zijn elke dag opnieuw te beginnen. Afvallen is meer mentaal dan alleen een dieet of voedingsrichtlijnen volgen.
- Extreme, langdurige stress bepaald je hormoonhuishouding.
Investeren in dicht bij jezelf blijven, jezelf leren kennen, leren omgaan met spanningen en  je mentale zwaarte is des te belangrijker. Net als investeren in regelmaat, rust en ontspanning.

Dat was een jaar afvallen .....

                                         
Neem een lekker kopje thee en mijmer eens over je kleine en grote wensen.
Dat kan heel verfrissend werken!
WAT WIL JIJ DIT JAAR BEREIKEN? HEB JE NOG WENSEN OF DROMEN?
WIL JE NOG EEN MOOIE REIS MAKEN, EEN KLEDINGMAAT MINDER, LEKKERDER IN JE VEL GAAN ZITTEN, OF MISSCHIEN WEL IETS HEEL ANDERS?

We plakken er gewoon nog een termijn van een jaar aan vast.
Ik ga voor (het inhalen vd "schade"1,1 kg en  10 kg voor komend jaar) - 11,1 kg.
Wat zullen we afspreken?  7 juli 2018, zelfde plek , zelfde tijd?

Ik ben nu al benieuwd naar wat dit jaar ons dan heeft gebracht!

Een goede dag

Ook zo herkenbaar?
Afgelopen weekend had ik dus duidelijk niet de gang er in. Zoonlief was niet topfit en wilde veel nabijheid, even op verjaardagsvisite geweest en toen.... ging het lichtje uit. Veel wensen en to-do-puntjes dus gedwongen geschrapt. Jammer zeg!
De rest van de dag kwam er vrij weinig meer uit me en de dag erna (vandaag dus) nog minder.
Morgen hopelijk een betere dag!

Heb jij dat ook: een dag dat je gewoonweg niet vooruit komt? Dat de dag dan erg lang duurt?
Wat doe jij dan: gewoon doen wat je altijd doet en hopen dat je lichaam je niet in de steek laat?
Of neem je gas terug omdat je vermoed dat je lichaam aangeeft dat je over een grens bent heengegaan en het rust wil?

En als je voor rust kiest: wat is dan echte rust voor jou?

Consultatiebureau

Het was er weer tijd voor ... een bezoekje aan het consultatiebureau.
Inmiddels is onze zoon 3 dus tijd voor een check-up bij de arts.

's Ochtends rustig onze zoon verteld wat we vandaag gingen doen en wat hij kon verwachten.
Weet je wat het eerste was dat hij zei? "Ik wil niet prikken".
In eerste instantie viel het kwartje niet direct moet ik eerlijk toegeven. Het prikken in zo'n priklap met van die kartonnen kaarten met een afbeelding erop en puntjes die je met een prikpen prikt noemt hij normaal "prikken".
Maar hij bleef het herhalen: Hij wilde geen prikken bij het consultatiebureau.
Aha, blijkbaar was dat zijn referentie dus: consultatiebureau en een inenting krijgen.
Bijzonder dat hij zich dat nog herinnerd van het bezoekje een jaar geleden en nog benoemd ook. Hij was toen pas 2 jaar!
Ik heb altijd gedacht dat je eerste flarden aan jeugdherinneringen rond je 3,5-4 jaar begonnen. Veel eerder blijkt nu dus!

                                            

Dus 's ochtends weekboodschappen samen gedaan, fruit gegeten, lekker geschilderd, boekjes gelezen.... en na een vroege lunch vertrokken we om 11.45 uur naar het consultatiebureau.
Lekker op de fiets, want het is zo'n 2 minuten fietsen van ons huis vandaan.

We waren verzocht 10 minuten voor de afspraak met de arts aanwezig te zijn (om te wegen en meten), maar al snel bleek dat het spreekuur uitliep...
Zoonlief vermaakte zich prima tussen alle baby's (en veel kusjes geven, dus mama heeft gepoogd dit enigszins af te remmen...) , kletsen en spelen met andere kindjes. Genoeg uitdaging en lekker in de wachtruimte rondfietsen.

Maar toen na een half uur wachten  de dame met haar baby die al die tijd naast ons had gezeten de afspraak voor ons was zonk de moed me wel een beetje in de schoenen...

Na 40 minuten "nee, nee" en "Mij!!!" van een ander meisje en zowel haar als mijn zoon hun grenzen uittesten onderling, stond het zweet  aardig op mijn bovenlip. Gelukkig was zij met haar zusje aan de beurt en zaten de kemphanen niet meer op elkaars lip in die ruimte.  Pffff.

Hehheh, eindelijk aan de beurt. Uiteraard had zoonlief inmiddels geen oog meer waar hij voor kwam en wilde zijn Bob de Bouwer  helm niet afzetten of van de fiets af komen...

Na wat oefeningen en taakjes ter observatie was ons bezoekje al snel klaar. Alles goed met onze kleine man. Mooi zo! We kunnen er weer een klein jaartje tegenaan 👍
Dan gaat hij wel om " te prikken"..... Uitdaging als ze alles bewuster meemaken dan toen ze baby waren (en mama ook verre van dol op injectienaalden is en de rust dan moet uitstralen)
                       

Het voelde alsof ik een complete workout had doorlopen!! Voor de meeste moeder vast al geen pretje. Maar als je zoals ik met Chronische Pijn Syndroom loopt is dit een ware uitputtingsslag. Kwam echt met min 20 aan energie thuis, totaal uitgewrongen.Thuis is zoonlief dan ook lekker in de tuin gaan fietsen en hielden we een filmmiddagje. Kan ook heel gezellig zijn 😉

Na 1,5 uur wachten en het gesprek kwamen we "opgewarmd" het consultatiebureau uitgelopen.... 
Met 2 stickers en een kleurplaat van Joepie (de mascotte van de consultatiebureau-organisatie), dat dan weer wel ......