Leren omgaan met altijd pijn hebben. Onvoorspelbaarheid en non-controle over je eigen leven.
Je aanpassen aan het hebben van Chronische Pijn Syndroom (CPS), leren omgaan met je beperking. Nniet voor even, maar levenslang. Niet te grijpen, niet te vatten. Nooit weten waar je aan toe bent, en toch van overleven naar leven. Dat is waar revalidatie voor staat.
Accepteren dat je nooit meer de oude wordt, je nieuwe IK omarmen.
Acceptatie. Nieuwe wegen gaan.
💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓
Het was een intensieve dag.
Door slecht slapen van spierspanning en pijn in mijn lichaam begon ik de dag al om 5.00 uur en was al moe toen in opstond. Doodmoe, uitgeput eigenlijk.
Na een warme douche die de spierspanning even deed verzachten dekten we de ontbijttafel, smeerde ik mijn lunch en begon de dag zoals gewoonlijk met het ontbijt samen met mijn zoon.
Na het afruimen, vaatwasser inruimen en tassen klaarmaken voor vertrek was er nog even tijd om samen een boekje te lezen.
Heerlijk, nog even quality-time voordat onze zoon naar de peuterspeelzaal vertrok met mijn man.
In de stromende regen, onder het genot van een vrolijk cd-tje, reed in met de auto naar het revalidatiecentrum. Door de lerarenstaking was ik ruim op tijd op de plaats van bestemming. Bijkomend voordeel!
💙💚💛💜 ********************************** 💙💚💛💜
Daar eenmaal aangekomen werd al snel gevraagd hoe het met mij ging (we hadden elkaar 3 weken niet gezien). Toen was het tijd voor de uitkomst van het overleg van het behandelende multidisciplinaire team. Het bepalen van de einddatum van mijn revalidatietraject.
Nadat ik de boodschap even had laten bezinken, werd mij duidelijk dat ik nog tot november hier zou verblijven en dan mijn eigen weg zou gaan.
Ik had me bij aanvang van deze 10 weken durende individuele ACT revalidatie zo ingesteld op nog 10 weken een groeps-ACT erachteraan, dat ik echt even moest schakelen. "Alleen nog" 3 weken op donderdag naar het revalidatiecentrum, in die weken een plan voor de toekomst maken... en dan thuis verder aan de slag.
Toen ik 's middag moe maar voldaan van weer nieuwe inzichten en ervaringen naar huis vertrok, moest ik wel even slikken. Mijn maatje (we volgenden allebei een individueel traject, maar troffen elkaar bij zeker de helft van de behandelingen als duo) had vandaag haar laatste dag gehad.
Klaar om de wijde wereld in te gaan en haar vleugels uit te strekken.
Nadat we telefoonnummers, Facebook-adressen uitwisselden en een stevige omhelzing, was het moment daar: onze wegen zouden zich scheiden.
Enigszins beduusd reed ik naar huis.
10 weken... wat waren ze voorbij gevlogen. Maar door het intensieve leerprogramma duurden ze ook een "eeuwigheid". Alles kwam op losse schroeven te staan, we werden door elkaar geschud en ondersteboven gekeerd. En wat hebben we veel geleerd. We zijn thuisgekomen bij onszelf.
💙💚💛💜 ********************************** 💙💚💛💜
Wat ben ik trots op mijn maatje! Samen mogen delen en ervaren. Lief en leed. Wat hebben we onszelf leren kennen. We hebben onze eigen koers bepaald. We hebben onze eigen grenzen bepaald, moeilijke keuzes moeten maken. Besloten wat onze tijd en aandacht verdiend, we gaan meer doen wat ons happy maakt en blijven daarbij dicht bij onszelf. De regie over ons eigen leven mogen nemen. We staan steviger, in de schoenen die ons passen. Omdat niet alles bij ons past, was kiezen onvermijdelijk.
We voelen weer, we voelen meer.
Stapje voor stapje gaan we op weg.
💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓
Vol overgave zijn we het traject doorlopen.
Onze "IK"werd afgepeld en weer opgebouwd. Eng, spannend, koud watervrees, erg confronterend, regelmatig gedesoriënteerd, maar meer nog: helpend.
De laatste loodjes..... van "aan de hand"naar "op eigen benen".
Spread your wings and fly.......
Het was een intensieve dag.
Door slecht slapen van spierspanning en pijn in mijn lichaam begon ik de dag al om 5.00 uur en was al moe toen in opstond. Doodmoe, uitgeput eigenlijk.
Na een warme douche die de spierspanning even deed verzachten dekten we de ontbijttafel, smeerde ik mijn lunch en begon de dag zoals gewoonlijk met het ontbijt samen met mijn zoon.
Na het afruimen, vaatwasser inruimen en tassen klaarmaken voor vertrek was er nog even tijd om samen een boekje te lezen.
Heerlijk, nog even quality-time voordat onze zoon naar de peuterspeelzaal vertrok met mijn man.
In de stromende regen, onder het genot van een vrolijk cd-tje, reed in met de auto naar het revalidatiecentrum. Door de lerarenstaking was ik ruim op tijd op de plaats van bestemming. Bijkomend voordeel!
💙💚💛💜 ********************************** 💙💚💛💜
Daar eenmaal aangekomen werd al snel gevraagd hoe het met mij ging (we hadden elkaar 3 weken niet gezien). Toen was het tijd voor de uitkomst van het overleg van het behandelende multidisciplinaire team. Het bepalen van de einddatum van mijn revalidatietraject.
Nadat ik de boodschap even had laten bezinken, werd mij duidelijk dat ik nog tot november hier zou verblijven en dan mijn eigen weg zou gaan.
Ik had me bij aanvang van deze 10 weken durende individuele ACT revalidatie zo ingesteld op nog 10 weken een groeps-ACT erachteraan, dat ik echt even moest schakelen. "Alleen nog" 3 weken op donderdag naar het revalidatiecentrum, in die weken een plan voor de toekomst maken... en dan thuis verder aan de slag.
Toen ik 's middag moe maar voldaan van weer nieuwe inzichten en ervaringen naar huis vertrok, moest ik wel even slikken. Mijn maatje (we volgenden allebei een individueel traject, maar troffen elkaar bij zeker de helft van de behandelingen als duo) had vandaag haar laatste dag gehad.
Klaar om de wijde wereld in te gaan en haar vleugels uit te strekken.
Nadat we telefoonnummers, Facebook-adressen uitwisselden en een stevige omhelzing, was het moment daar: onze wegen zouden zich scheiden.
Enigszins beduusd reed ik naar huis.
10 weken... wat waren ze voorbij gevlogen. Maar door het intensieve leerprogramma duurden ze ook een "eeuwigheid". Alles kwam op losse schroeven te staan, we werden door elkaar geschud en ondersteboven gekeerd. En wat hebben we veel geleerd. We zijn thuisgekomen bij onszelf.
💙💚💛💜 ********************************** 💙💚💛💜
Wat ben ik trots op mijn maatje! Samen mogen delen en ervaren. Lief en leed. Wat hebben we onszelf leren kennen. We hebben onze eigen koers bepaald. We hebben onze eigen grenzen bepaald, moeilijke keuzes moeten maken. Besloten wat onze tijd en aandacht verdiend, we gaan meer doen wat ons happy maakt en blijven daarbij dicht bij onszelf. De regie over ons eigen leven mogen nemen. We staan steviger, in de schoenen die ons passen. Omdat niet alles bij ons past, was kiezen onvermijdelijk.
We voelen weer, we voelen meer.
Stapje voor stapje gaan we op weg.
💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓
Vol overgave zijn we het traject doorlopen.
Onze "IK"werd afgepeld en weer opgebouwd. Eng, spannend, koud watervrees, erg confronterend, regelmatig gedesoriënteerd, maar meer nog: helpend.
De laatste loodjes..... van "aan de hand"naar "op eigen benen".
Spread your wings and fly.......
Geen opmerkingen:
Een reactie posten