Hoe word ik een relaxte thuisblijfmoeder (intro)

Nadat ik stopte met werken als leidster bij een peuterspeelzaal, trouwden we en werden gezegend met een prachtige zoon. Ik zou fulltime voor onze zoon zorgen, koken, het huishouden en de inkopen doen. Het idee was (van mij dan 😉) dat mijn man na een dag hard werken aan tafel kon aanschuiven, alles aan kant was en we we tevreden van onze gezinstijd 's avonds en in de weekenden konden genieten.
Dat liep dus even anders!

  

Naast dat ik in de kreukels lag na een-  laten we het subtiel zeggen-  niet zo prettige bevalling, tig behandelingen moest volgen en vervolgens chronisch ziek bleek  (en veel een beroep op mijn man en mijn omgeving moest doen) viel mijn droom al snel in duigen. Dat relaxte moederschap was er verre van. 

Inmiddels heb ik moeten accepteren dat ik binnen de kaders van mijn beperktheid en persoonlijke grenzen rollen als echtgenote, moeder, vriendin, dochter, zus, enz.) zal moeten vervullen. 

Toen de diagnose Chronische Pijn Syndroom werd gesteld was ik dan ook boos, gefrustreerd, opstandig en regelmatig in dikke tranen. Ik voelde me op diverse fronten tekort schieten. Het ergste vond ik dat alles wat je voor je kind wenst, verlangt en wil zijn, ook in een totaal ander perspectief kwam te staan. 

Ik voelde me met regelmaat een obstakel, een sta in de weg. Vooral het nooit "zomaar"iets kunnen doen en spontaan doen wat je denkt dat goed is (ook voor een ander) vond ik vreselijk. Ik wilde mijn gezin geen tekort doen. Daar zijn bij ons thuis dan ook veel gesprekken over gegaan!                                                

Natuurlijk blijft dat een pijnlijk gegeven en word ik er elke dag aan herinnerd. Toch ben ik van mening dat als ik niet het maximale probeert te bewerkstelligen van wat ik (nog) wel kan, ik juist dan mijzelf en mijn omgeving tekort zou doen. Natuurlijk krijg ik regelmatig met onbegrip te maken (Kun je dit dan niet, kun je toch op die en die manier WEL doen, alsof je lui bent of te weinig participatiedrang zou hebben: Want je ziet toch niets aan me!) Alles bij elkaar zat ik hoog in mijn spanning i.p.v. een relaxte thuisblijfmoeder te zijn. 

Hoe dan ook: ik voel me te jong met mijn 34 jaar om achter de geraniums te gaan zitten, ik wil nog teveel doen, beleven en meemaken. Alhoewel al dat wensen en  verlangen ook tegen je kan werken, dus ik ben nog zoekende naar een juiste balans... 

Dus ik vroeg mezelf af: Hoe word ik een relaxte thuisblijfmoeder? 

Hoe haal ik het maximale eruit? Natuurlijk kan ik ook uitvallen tegen mijn zoontje als hij ondeugend is (best regelmatig met zo'n ondernemend karakter x10 zucht...). Maar ik wil dat hij als hij later oud genoeg is om te begrijpen waar ons gezin een  weg in moest vinden, dat hij trots op me is :
dat ik heb gedaan wat ik WEL kon!

En niet te vergeten ook trots op mijn man, zijn vader, die met flair een drukke fulltime job vervuld, het vaderschap en ook nog eens mijn mantelzorger is. 

Dus: IJken (achterom kijken heeft beperkte zin: om ervan te leren bijvoorbeeld), opstaan, je rug rechten en her-ijken! Deze mama gaat haar verantwoordelijkheid nemen en zorgen dat ze zo gezond en energiek mogelijk is, om het maximaal haalbare eruit te halen voor haarzelf en haar gezin! Klagen, blijven hangen in verdriet en opstandig blijven verspilt kostbare energie! Dus.... 

Hoe word ik een relaxte thuisblijfmoeder:

* Genieten van onze zoon en tijd met hem doorbrengen: met zoonlief op mijn gemakje uitstapjes

   ondernemen en leuke activiteiten in en om huis doen samen.

* Werken in de moestuin (en dan graag de tijd maken om het bijhouden, zodat we niet alleen zaaien maar ook kunnen laten groeien en oogsten!) en natuurlijk er lekker mee koken (jammie, vers)

* Nieuwe recepten uitproberen (bakken en koken en het liefst nog een beetje gezond…) 

 * Tijd voor mijzelf inruimen (m.n. er alleen op uit, de natuur in of in stilte, leuke “lichte” boeken lezen, maar ook creatief bezig zijn: knutselen, kaarten maken, huis decoreren (uiteraard na het opruimen ahum…. )

*Regelmatig met vriendinnen afspreken (met én zonder kinderen)

* Minimaal 2x per week spierversterkende oefeningen doen & dagelijks 30 minuten beweging

* Op tijd opstaan zodat ik rustig (!) de dag kan beginnen 

  (misschien zou de dag tevoren tas inpakken, kleding , eten en spullen voor de volgende dag klaarleggen geen overbodige luxe zijn?!)

* Genoeg slapen en rust nemen ( bijv. mindful  een kopje thee drinken of in de tuin zitten,  lunchen en douchen,  i.p.v. combineren met andere activiteiten tegelijkertijd ;-), middagdutje/ gewoon even bijtanken op bed op zijn tijd en pogen 8 uur slaap per nacht te maken)

* Planning voor het huishouden (en niet meer doen dan noodzakelijk hihi, en het liefst behapbaar

   zodat ik het over de dagen kan doseren)

* Het nieuws volgen op radio, internet en/of t.v. 

* Genieten van genoeg (een hele belangrijke en meteen lesje tevredenheid haha, je moet het willen 

    zien…)

* Me inzetten voor een gastvrij huis en delen van wat we hebben

* Betrokken zijn bij de medemens (gezin, familie, vrienden, mensen die het moeilijk hebben: 

  kaartje of berichtje sturen, langsgaan…)

* Wennen aan nieuwe daginvulling

* Regelmatig wat leuks met/voor mijn man doen

Uiteraard is de volgorde van dit rijtje niet dat mijn man als laatste in de rij staat naar prioriteit.

Maar zo'n lijstje voor mezelf maken zorgt er wel voor dat de blik weer gericht wordt op water ECHT toe doet.

En daar krijg ik energie van: ik wil ermee aan de slag!

Wordt vervolgd.....

(Ervaar jij ook dat door een reflectiemomentje je weer kracht en energie krijgt? En dat die Rust, Reinheid en Regelmaat zo een duw de goede richting in krijgt?