DENKEN..... ben jij ook een denker... en kom je al snel uit bij piekeren?
Tijdens mijn revalidatie leerde ik dat denken je vaak 24/7 bezighouden kan, iedereen tienduizenden gedachten per dag heeft en dat zoveel gedachten hebben dus normaal is, maar je er vaak niet veel verder mee komt als t bij denken zonder voelen en verfrissende ademhaling blijft.
De reis van je hoofd naar je hart, maakt dat je meer voelt, lichaam en geest meer één maakt, je beter waarneemt en los kunt laten.
De belangrijkste les die ik leerde? Dat acceptatie geen falen, opgeven of zwakte is. Maar juist actief is, van kracht getuigd en dat je de realiteit onder ogen ziet.
Hoe vreemd het ook mag klinken, ik mocht leren dat acceptatie (van levenslang chronisch ziek zijn, en alle bijkomende beperkingen en emoties, gedachten en gevoelens, ) zorgt dat je meer van je weinige energie behoudt en dus heel actief is! Want je blijft in beweging, letterlijk en figuurlijk.
I.p.v. snoeihard aan dat touw trekken van verzet, nog harder je best doen, ... alles wat energie wegzuigt, van de minimale kostbare energie die je hebt als patiënt met chronische pijn syndroom.
Loslaten...eng, doodeng. Angst om nog meer te verliezen, nog minder te kunnen. Maar omdat ik werkelijk alle andere wegen al geprobeerd heb, wat enorm tijdrovend en een verschrikkelijke uitputtingsslag is gebleken, mag ik nu het laatste proberen: acceptatie en rusten van een strijd die ik niet winnen kan.
Chronisch ziek#revalideren#acceptatie# cps# denken#voelen# leven #
De reis van je hoofd naar je hart, maakt dat je meer voelt, lichaam en geest meer één maakt, je beter waarneemt en los kunt laten.
De belangrijkste les die ik leerde? Dat acceptatie geen falen, opgeven of zwakte is. Maar juist actief is, van kracht getuigd en dat je de realiteit onder ogen ziet.
Hoe vreemd het ook mag klinken, ik mocht leren dat acceptatie (van levenslang chronisch ziek zijn, en alle bijkomende beperkingen en emoties, gedachten en gevoelens, ) zorgt dat je meer van je weinige energie behoudt en dus heel actief is! Want je blijft in beweging, letterlijk en figuurlijk.
I.p.v. snoeihard aan dat touw trekken van verzet, nog harder je best doen, ... alles wat energie wegzuigt, van de minimale kostbare energie die je hebt als patiënt met chronische pijn syndroom.
Loslaten...eng, doodeng. Angst om nog meer te verliezen, nog minder te kunnen. Maar omdat ik werkelijk alle andere wegen al geprobeerd heb, wat enorm tijdrovend en een verschrikkelijke uitputtingsslag is gebleken, mag ik nu het laatste proberen: acceptatie en rusten van een strijd die ik niet winnen kan.
Chronisch ziek#revalideren#acceptatie# cps# denken#voelen# leven #
Geen opmerkingen:
Een reactie posten