Opstaan met.... een impressie van een Chronische Pijn patiënt:Zaterdagochtend.....
Even voor vijven word ik vermoeid wakker. Vijf uur! Zoals veel mensen nu vast zouden suggereren, wil ook ik me graag nog een keer omdraaien voor de broodnodige uurtjes slaap... Mijn lichaam weldadige rust geven.
Helaas. Altijd al een ochtendmens geweest. Plus wakker worden met een pijnlijk stijf lijf nodigt niet uit om eindelijk naar het plafond te blijven staren. Omdraaien in bed gaat al zo "soepeltjes" dat je van je eigen gedraai wakker wordt. Dat werkt bij mij averechts, want dan komt mijn focus helemaal op pijn en alles wat daarbij komt kijken te liggen. Dat geeft stress, nog meer pijn en nog minder kunnen. Dus: Opstaan.
Ik ga rechtop op de rand van het bed zitten en wil naar het toilet gaan. Opstaan... Mijn voeten en benen zitten in een langdurige periode van Chronische pijn. Voorzichtig probeer ik op mijn voeten te gaan staan,maar dat gaat niet. Op mijn tenen "sluip"ik de slaapkamer uit, maar zelfs op mijn tenen staan lukt niet: de pijn onder, langs, achter mijn voeten is simpelweg te groot om van "lopen"te kunnen spreken. Ondertussen steun zoekend aan de muren, deurklink en alles wat maar enigszins zich leent om steun aan te vinden.
Op de overloop aangekomen raak uit balans en val om tegen de muur. Oeps, daar stonden inderdaad wasboxen... BAM. Al mijn spieren in mijn kuiten, hielen en voeten zijn strak aangespannen en gingen van helse pijn naar niet mee te dealen pijn. Ik probeer zo min mogelijk lawaai te maken en een gedeelte van mijn voeten te vinden waar ik op kan staan.. Dat valt niet mee, regelmatig verlies ik mijn balans en strompelend bereik ik het toilet.
Ik kan wel janken! Hoe machteloos kun je je voelen. Totaal geen controle over je eigen lichaam hebben.
Pijn. Helse pijn. Elke dag wens ik dat ik het een dagje niet had, verwens ik het,en toch zal ik het ermee moeten doen.
Eenmaal 6 meter van mijn warme bedje verwijderd laat ik me op het toilet vallen. Zucht....
"Missie volbracht"zou mijn 3-jarig zoontje (en tevens op en top Pieter Post-fan) gezegd hebben (hij kan delen van deze tijdloze DVD letterlijk napraten 💬)
Missie volbracht... nou ja bijna dan. Weer pogen op te staan en al strompelend bereik ik de wastafel waar ik - nog steeds op mijn tenen lopend en wiebelend- mijn handen was.
Op naar uitdaging 2: zo stil mogelijk de trap afdalen zonder mijn gezin wakker te maken.
Je kunt je een voorstelling maken hoe dat is gegaan ;-) Sommige dagen wordt ons zoontje wel wakker en gun ik mijn man uiteraard nog een uurtje doorslapen. Dan is het rechtsomkeer op de trap, de zoldertrap op en daarna 2 trappen afdalen met zoonlief (die gelukkig zelfstandig kan traplopen, want met een peuter en 15 kg meer gewicht op je al pijnlijke onstabiele voeten, wil je echt niet afdalen!)
Moe en met een helse pijn waarbij ik bijna door het plafond ga, plof ik "tevreden"neer op de bank. Tijd om de 2 poezen te knuffelen en in een goed boek te duiken. Dorst..... jammer dan. De activiteiten voorafgaand aan het op de bank neer kunnen ploffen hebben me zoveel kruim gekost dat ik ervoor kies om daar eerst van bij te komen. Mijn voeten leg ik beiden gestrekt op de bank vooruit,dat verlicht de boel enigszins.
Even de gedachten op iets anders focussen. 5.20 uur..... Missie volbracht. De dag kan beginnen.
Dit mooie verjaardagskaart maakten we voor ons neefje.
Revalideren... het lijkt onmogelijk, maar toch heb ik eerder ervaren dat pijn "ineens"verdwenen kan zijn. Wat een cadeautje is dat, als je dan ineens weer die mogelijkheden (terug)hebt. Wat kun je dan blij zijn met de kleine eenvoudige dingen die weer kunnen. Wat voor anderen vanzelfsprekend is, is dan voor mij nog steeds niet vanzelfsprekend, maar wel (tijdelijk en aangepast) bereikbaar.
De pijn zit dan waarschijnlijk een periode op een andere plek in mijn lichaam, maar goed, je kunt niet alles hebben.
6.25 uur. Zoonlief meldt zich in de woonkamer. Al zwaaiend en met een grote lach op zijn gezicht komt hij vrolijk kletsend naar me toe. Hup, boek aan de kant. DIT zijn de kostbare momenten!
Dit is waar het om gaat en de aandacht verdiend.
Zaterdagochtend.... Gezinstijd. Laat het weekend maar beginnen!
Lekker even kletsen met zoonlief, samen spelen, ontbijten, samen knutselen en bij opa op visite....
Fijn weekend allemaal!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten