Pfoe,deze quote vraagt zelfvertrouwen, vertrouwen in jezelf,
vertrouwen in je medemens, vertrouwen in je omgeving,
Maar ook om vertrouwen in de toekomst zonder te weten wat die je gaat brengen.
Zonder te weten wat je mag wensen, verlangen, op mag hopen.
Dat vraagt lef, moed, het "nu"durven omarmen en (leren) in je kracht te gaan staan.
Durf ik mijn zekerheden, mijn doen, laten en zijn (in het verleden en nu),
op te geven en een hele nieuwe start te maken?
Heb ik de moed om nog meer "in te leveren", nog een paar stappen terug te zetten.
Om te onderzoeken ......
Wat kan ik werkelijk? Wie ben ik werkelijk?
Wat doe ik werkelijk? En is dat in balans met elkaar..... ?
Durven die onaantrekkelijke slak te zijn die rustig, maar uiteindelijk wel over de finish komt.
Of ben ik toch nog teveel die haas die snel, recht op zijn doel af wil, onderweg obstakels over het hoofd ziet en tig keer terug naar de start moet om pleisters te gaan plakken?
Komt die ooit bij de finish, hoe snel, en onder welke omstandigheden?
Ben ik ook blind voor de werkelijkheid, hoe pijnlijk ook?
Ik heb al zoveel stappen terug moeten zetten.
Doe al zoveel minder dan ik ooit gedaan heb en zeker minder dan ik gewild heb.
Als ik nog minder ga doen, moet ik keuzes maken. Dat doen wat ik niet wil en moeilijk vind.
Want dan gaat mijn omgeving ook opmerken dat ik "gaten laat vallen", stel ik ze teleur, worden zij geconfronteerd met gemis doordat ik moet kiezen....
Verlies ik dan hun begrip, hun steun, de band die ik met ze heb? Angst voor de toekomst, angst voor de te maken keuzes...
Heb ik het LEF en MOED om nog minder te gaan doen, wat in mogelijk meer doen kan resulteren, maar net zo goed ook niet meer gaat opleveren van wat ik werkelijk zou wensen?
En waar kies ik dan voor, wat past werkelijk bij mij?
Kiezen, voor wat je nooit gekozen zou hebben.
# Revalideren met Chronische Pijn Syndroom
Geen opmerkingen:
Een reactie posten